شعری از حافظ

ای که با سلسله زلف دراز آمدهای
فرصتت باد که دیوانه نواز آمدهای

ساعتی ناز مفرما و بگردان عادت
چون به پرسیدن ارباب نیاز آمدهای

پیش بالای تو میرم چه به صلح و چه به جنگ
چون به هر حال برازنده ناز آمدهای

آب و آتش به هم آمیختهای از لب لعل
چشم بد دور که بس شعبده بازآمدهای

آفرین بر دل نرم تو که از بهر ثواب
کشته غمزه خود را به نماز آمدهای

زهد من با تو چه سنجد که به یغمای دلم
مست و آشفته به خلوتگه راز آمدهای

گفت 1 دگرت خرقه شراب آلودهست
مگر از مذهب این طایفه بازآمدهای

#حافظ


@sokhan_iw

+ نوشته شده در سه شنبه دوم آبان ۱۴۰۲ ساعت ۱۰:۳ ب.ظ توسط ابو الحسن اصفهانی  |