کلمار قصار

امام در چهارمين كلمه از كلمات 1ش به پنج وصف از اوصاف انسانى اشاره مىكند كه يكى منفى و چهار وصف از آن مثبت است و آثار هر كدام را در جملۀ بسيار كوتاهى بر مىشمارد. نخست مىفرمايد: «عجز و ناتوانى آفت است»؛ (الْعَجْزُ آفَةٌ) . عجز مفهوم وسيعى دارد كه هرگونه ناتوانى علمى، جسمى، اقتصادى و فكرى را شامل مىشود و به يقين اينها بزرگترين آفات زندگى انسان است؛ انسان عاجز، ذليل و خوار عقب مانده و شكست خورده و بىارزش و بىمقدار است به همين دليل اسلام مىگويد: بكوشيد و هرگونه عجز را از خود دور سازيد و با قدرت و قوت به اهداف مالى و معنوى خود برسيد. البته گاه مىشود كه عجز و ناتوانى بدون اختيار دامان انسان را مىگيرد، ولى غالباً چنين نيست، بلكه نتيجۀ كوتاهىها و بىبرنامگىهاست. همانگونه كه در حديث جالبى كه كلينى در كافى از امير مؤمنان على عليه السلام نقل كرد مىخوانيم: «إِنَّ الْأَشْيَاءَ لَمَّا ازْدَوَجَتْ ازْدَوَجَ الْكَسَلُ وَالْعَجْزُ فَنُتِجَا بَيْنَهُمَا الْفَقْرَ؛ هنگامى كه اشياء با يكديگر ازدواج كردند تنبلى و ناتوانى نيز به هم پيوستند و فرزند آنها فقر بود»

+ نوشته شده در یکشنبه هشتم آبان ۱۴۰۱ ساعت ۶:۳۴ ب.ظ توسط ابو الحسن اصفهانی  |